SÖYLEŞİ: BİR KİTAP&BİR YAZAR

песня воды /mustafa aydoğan

(Su Şarkısı)

 Из воды

Я пришел, утонул, ухожу

моя щека, сохрани мокроту

когда станешь братом боли

оказывается вода уж усыпляет тело

держись !

Выключи кран

Разбей стакан

Какая разница, если будешь пить ее

она же только в твоем теле протечет

Откройте свое сердце для нас жажда!

Даже если опоздаем

Лишь бы умрем вовремя

то Исмаил, то Хюсейн

Вот именно это совершенство друг за другом

(Çeviri: İsmail Aydoğan - Tekin Aycan Taşçı)

лента /Mustafa Aydoğan

 (Kurdela)

 Тонкий и светлый голос моей дочери

дрожал
в струящемся лунном свете.

Говорит она, Отец, поцелуй меня
Поцелуй меня, есть какая – то боль в моем голосе

белоснежный акробат на канате

увеличивает ночь на лице моей матери

подражающее лето смехам детей
Папа, почему все так надежно и ново

Моя дочь в конце времен
на ее волосах, синий поток

Отец, говорит онa, я ангел?
спит в моих руках упитанная полная луна.
на подоле моем желтые звезды.
Папа, я бабочка?
Свет я?, Почему боли в моем сердце?

Знаю, что цветочные горшки задушат цветок,

Черные кошки сосать мои пальцы.
почему молочник стучит в нашу дверь, если дома меня нет

Папа, почему все так странно и надежно?

в руках моей дочери серебряный чай
на губах ее медная улыбка
Отец, говорит она, почему падающий на мои волосы снег,
холодит мою маму?

если умрут дети, что будут делать улицы?
если прольется мой серебряный чай

знаю, тогда и будет дождь
Поезда проходят через туннелы моих мечт,
Поезда, как разорванные гранады в твоим небе
Я бегу, я собираюсь уже выйти из моего детства

Папа, почему это все вне нас и так быстро?

Моя дочь открыла все двери земли.
Ищет потерянную  ленту принцессы

Отец, говорит она, стягивай с меня
стягивай и приоткрой ночь
Я не могу терпеть так много тьмы

Лес, целует все деревья одно за другим.
Найдена лента принцессы, очевидно,
Я видел, что расцвел уже последний цветок в моем сердце

Папа, почему все так красиво и величественно.

Моя дочь дарит всю свою душу
мягкому телу луны

дети, расстелаают ночь на выстиранним солнце
разлетается выдыхаемое дыхание на мою душу

Отец, говорит она, если я умру, мне не будет больно.
Ангелы, похоронят меня в лунном свете

Папа, почему все так чувствительнo и заботливо

(Çeviri: İsmail Aydoğan - Tekin Aycan Taşçı) 

2. BASKI

2. BASKI (Aralık 2012)
1.BASKI (Mart 2012)

2. BASKI (Aralık 2012)
1. BASKI (Mart 2012)

2

ŞİİR YAZMASAYDIM EĞER......

Şiir yazmaya nasıl başladınız?

Doğduğum ve liseye kadar okuduğum şehir olan Kahramanmaraş özellikle 1980’li yıllarda tam anlamıyla edebi canlılığın olduğu bir şehirdi. Ben de bu canlılığın ortasına doğdum desem yeridir. Edebiyatı iyi takip eden bir genç kuşak vardı. Ankara ve İstanbul’da olup bitenlere kulak kesilmiş ve kendince iddialara sahip bir kuşaktı bu. Hem dergileri ve kitapları izliyor hem de geceler boyunca tartışıyorduk. Hepimizin gözdesi elbette şiirdi; ama sonraları bazı arkadaşlar başka yönlere yöneldi, bir kısmı da yazmayı bıraktı. Benim şiir serüvenimin ana kaynağı bu gençlik dönemimdir. Şiir dışında bütün edebi türler bizim için ikincil hatta üçüncül sırada yer alan, olmasa da olur türden metinlerdi. Yani o yıllarda öyle düşünüyorduk. Bir de tabii büyük şairlerin edebiyat dünyası üzerindeki etkisi çok fazlaydı ve İkinci Yeni şiiri en parlak dönemini yaşıyordu.

Cahit Zarifoğlu ile yazışmalarımın da payı büyük elbette. Heyecan verici cevaplar yazıyordu ve 17 yaşımın sıcaklığında o mektupları günlerce okuyordum. Sonra dergide (Mavera) birkaç defa bizden bahsetti ki, bütün bunlar bizi şiirin dünyasına çeken şeylerdi.

Kendinizi en iyi ifade etme biçimi olarak şiiri mi görüyorsunuz?

Şiirle, şiirin “biricikliği” üzerinden bağ kurdum ben. Eğer şiir yazmasaydım, sanırım edebiyatla bir ilişkim olmazdı. Ya da şöyle söyleyeyim, şiir dışında bir dünyanın varlığını hiç hissetmedim ben. Biraz iddialı görünebilir ama böyle. Bugün buradan bakınca bunu daha net görüyorum ya da kendi durduğum yeri ancak böyle tanımlayabiliyorum.  DEVAMI İÇİN...www.kitapbiti.com

JUST BEFORE/ mustafa aydoğan

(AZ ÖNCE)

Into the void, I release my word

The air swallows it
Birds fly above and below
Sneaks sense
Scorpions heed
Wolves wit
Human is what is just before everything

Without voids, nobody could reach
If we did, it is oursleves
That we met
For what is close to his bossom
Human yearnsA man is what is just before a woman

Soul, too, has its place by window
Robust ones open

The weary draw the curtains
Close or away, makes no difference
Every way is what is just before death

(Çeviri: Cüneyt Fatih Yaylacı, 4.12.2012)

DAS LİED DES WASSERS / Mustafa Aydoğan

(SU ŞARKISI)

Aus dem Wasser

Kam ich, ertrank ich, gehe ich

Hüte die Neasse meine Wange

Wenn Bruder des Schmerzes du geworden

Bist

Das Wasser ist’s, was den Körper schlafen laesst

Halte fest

Drehe den Hahn zu

Zerbreche das Glas

Wen kümmert’s, wenn du trinkst

İst es doch dein Körper, in dem wird’s wandern kühl

Öffne uns die Brust oh Durst!

Kommen wir auch zu spaet

Wenn nur wir zeitig sterben

Ein İsmail, ein Hüseyin

İst dies doch die aufeinanderfolgende Vollkommenheit

(Übersetzung : Vildan Yılmaz)

SU ŞARKISI

Suyun içinden

Geldim, boğuldum, gidiyorum

Yanağım sakla ıslağı

Acıya kardeş ol-

                           duğunda

Vücudu uyutan suymuş

Sıkı dur

Çeşmeyi kapat

Bardağı kır

İçersen kime ne bundan

Gezeceği senin gövdendir soğuk soğuk

Koynunu bize aç susuzluk!

Geç de kalsak

Yeter ki vaktinde ölelim

Bir ismail bir hüseyin

Budur peş peşe kusursuzluk

(BUGÜN KONUŞTUKLARIMIZ'dan)

KAYSERİ - Pazartesi günü. 15.30

GONG

              Dan

Dan

Dan

İçinde bir gong beynimin

Perdeleri açsa biri

Burada bir karanlık var

Gece neden çok

Ay neden bir tane

  

Soğuklar da geçmiyor bir türlü

Sayaçları sökmüş belediye

Aklım musluklarda

Haa, unutmadan

Tunus’ta ne oldu

2010’da?

Afrika parodiden bir şaka

Duvar bitince

Yıkacağız onu

Yeni bir kafa vuruşuyla

(Bugün Konuştuklarımız'dan)

NİZAR KABBANİ'NİN ETKİLENDİĞİ TÜRK ŞAİR MEĞER BENMİŞİM!

          Nizar Kabbani, büyük bir şair. 1999'da vefat ettiğini sanıyorum. Ne ki, kitaplığımda bir şiir kitabı bile yok. Rast geldikçe okuduğum bir kaç şiiri olmuştur. Kendi adıma bir talihsizlik elbette. Bir eksiklik. Meğer bir dostumuz Kabbani'nin benden etkilendiğini iddia etmiş! Sadece iddia değil, Kabbani'nin benden etkilenerek yazdığı şiirle benim "kurdela" şiirimi de alt alta koymuş ve internette dünya aleme duyurmuş! İşte şurada... Dostumuz kendince ironi yapmış. Bir nevi benimle alay etmiş.

          Bazen şaşırıyorum; insan birisini kötülemek için niye bu kadar çaba sarf eder ki! Ne umar ki bundan! Kabbani, hemen hemen hiç okumadığım bir şair. Velev ki okumuş olsaydım da ondan etkilenmiş olsaydım, bundan hiç de gocunmazdım. Etkilendiğim birçok şair olmuştur. Bunların arasında keşke Kabbani de olsaydı! Böylece dostumuzu alay etmenin günahından kurtarmış olurduk.

ŞİİR, GENÇ ŞAİR VE "BEN"

GÜLTEKİN EMRE Evrensel'de şöyle yazmış:

"İçlerinde çabalayan, kendilerine şiir yolu bulma derdinde olan gençler de var, onların da hakkını yemeyelim bu arada. Çok çeşitli yelpazede yol alan bir şiir, sanat ortamımız var aslında. Deneysel şiirden, haikudan, geleneksel şiirimizden, halk şiirinden... beslenen şiir ortamımızın geleceği için ne söylenebilir bilemiyorum. Bunu gelecek yıllar gösterecek. Edebiyat Ortamı yıllığında genç şairlerin Turgut Uyar’ı keşfetmeye başladıklarını yazdı Mustafa Aydoğan. Bu da sevinilecek bir durum. Gençler, el alacakları şairleri keşfetmeli elbette."

                                                               (Ah Şu Genç Şairler! Evrensel Gazetesi, 21.11.2012)

Edebiyat Ortamı 2012 Şiir Yıllığının ön söz'ündeki cümlelerimden bahsediyor olmalı. Yıllığın ön söz'üne yeniden baktım. Hayır, ben tam olarak öyle demiyorum, yani gençlerin Turgut Uyar'ı keşfettiklerinden bahsetmiyorum. Şöyle diyorum: 

"...görebildiğim bir tehlike vardı. Başkaları nasıl değerlendirir bilemem ama ben tehlike olarak görüyorum. O da şu: Genç şair, Turgut Uyar şiirinin çemberine girmekten ve orada kalmaktan hoşlanıyor. Onu kendine mihenk olarak görüyor. 40 yaş ve altı şairlerin çoğunda Turgut Uyar şiiri neredeyse bir pranga olarak var oluyor. Evet, pranga! Genç kuşağın İkinci Yeni döngüsü bir türlü sona ermiyor. Özellikle Uyar çevresinde gerçekleşiyor bu döngü. Bu da benzer duyarlıklarla

SÖYLEŞİ-DERGÂH DERGİSİ (KASIM 2012)

Konuşturan: Dinçer Eşitgin

İSVEÇ (Claire Kaustell ile )

1) Edebiyat Ortamı Yayınları, Az Önce ve Bugün Konuştuklarımız (2012) adlı iki şiir kitabınızla yayın hayatına adım atmış oldu. Edebiyat Ortamı dergisi ve yayıncılığını elbette konuşuruz ama önce bu kitaplardan konuşmaya başlamak isterim.

Benim kitaplarla başlamak istedik. Bir anlamda açılışı yaparak bir yayınevinin kuruluşunu fiilen gerçekleştirmek istedik. Hem önceki kitapların baskısı tükenmişti, hem de kitap olmayı bekleyen ayrı bir şiir toplamı vardı. Az Önce, ilk üç kitabın bir araya gelmiş toplu baskısı.  Diğeri ise yeni şiirlerden oluşuyor.

Dergi çıkarmak, bir düşüncenin/bir iddianın görünür kılınmasına zemin hazırlamaktır ama daha çok düşüncenin bir “toplu görünüşüdür”. Bu “düşünsel görünürlüğün” kendi varlığını hissetmesi ve hissettirmesi ve yürüyüşün sürmesi için, yayınevi zorunlu gibi geliyor bana. Edebiyat Ortamı içinde az-çok yeni bir kuşak meydana geldi ve bunlar ilk eserlerini oluşturdular/oluşturuyorlar. Her oluşum kendi şartları içinde, kendi imkânları ile kozasını örer/örmelidir. Açıkçası, kendi şairlerimizin/yazarlarımızın başka yayınevlerinin kapısını çalmasını ve kitap bastırma zorluklarını yaşamasını istemedik.

Bende biraz çevresindeki insanları koruma tutkusu var galiba. Bu iyi mi kötü mü bilmiyorum. Bir araya gelmişsek birlikte düşünmemiz gerektiği sonucunu çıkarırım. Ve bunu bir sorumluluk addederim. Yoksa beyhude bir çabadır ötesi. Kırmızı ışıkta bekleyen yayalar gibi bir kalabalık oluşturmanın ve iki adım sonra ayrı yönlere dağılmanın anlamı yok. Birlikte var olmanın tesadüflerin sonucu değil de bir kader, bir bilinçli durum olduğunu anlamak gerekiyor. Fazla idealize etmiş olabilirim belki ama yayınevinin kurulma şartları içinde bu tutkunun önemli bir yeri olduğunu sanıyorum. Benim şahsi kanaatlerim tabi bunlar. Genç arkadaşlarımızın ürünlerinin kitaplaşması sürecinin ağırlığını sırtında taşıyan başkaları da var elbette. En başta M. Ali Bulut. Onun da hakkını yemek istemem.

2) Kendini Aynalarda Çoğaltan Şehir (1997), Bir Dolu Bakır Yaz (1999) ve Bahar Köpüğü (2004) adlı ilk üç kitap Az Önce (2012) adıyla bir araya getirilmiş. Üç kitap bir kitapta toplanırken, bazı şiirlerde değişiklik yapılmış. Bunların sebebini merak ediyorum ve tabii ki bir şairin bu tür düzenlemelere neden ihtiyaç duyduğunu…

Her şiirin yazıldığı bir an vardır, bir de yaşadığı bir süreç vardır. Şiir canlı bir varlık. Tamamlanmış her şey eksiğini kabullenmiş demektir. Kimileri şiirin “dokunulmaz”lığına inanır, kimileri de ona “dokunur”. Eksik bırakmanın da bir tadı vardır elbet, ama birlikte yaşadığımız her şeye yeniden bakma ihtiyacı da duyarız. Bakışmak iki tarafı da değiştirir. Hem bakanı hem de bakılanı. Canlılıktan ben bunu anlıyorum. Her şair şiiriyle birlikte büyür. Benim kanaatim şiirin de şairi sürekli değiştirdiği yönündedir.

Nil / von Mustafa Aydoğan

Beruhige dich oh mein Schmerz

İn meinen Adern graebt sich der Nil seinen Damm

Die Nacht ruhend

İn den Augen der Kinder

Und die Fremde über mich ziehend

Komme ich zu Dir

Beruhige dich denn

Mein Herz

Mit prasselnden Eisen wird’s eingearbeitet in meine Brust

(Aus dem Gedichtband ‘Gerade Eben’)

(Übersetzung: Vildan Yılmaz)